Mit Karty Nauczyciela – nasz głos w sprawie zmian w oświacie odpowiedź na artykuł Aleksandry Pezdy pt. Nauczycielom na kryzys zamieszczony 26 września 2012 w Gazecie Wyborczej

     Codzienna prasa jest ostatnio bardzo bogata w teksty poświęcone oświacie. Wydawać by się mogło, że dziennikarze otoczyli polski system edukacyjny swą dziennikarską troską. Jednak po lekturze każdego kolejnego tekstu mamy wrażenie, że wszyscy chcą  jedynie wylać kubeł pomyj na nauczycieli. To daje satysfakcję  społeczeństwu, które jest zadowolone z faktu, że i ten zawód dotknęła wreszcie komercjalizacja.  Część środowiska nauczycieli (nie ta z negatywnej selekcji) ma świadomość fatalnego stanu  polskiej szkoły. Ma też świadomość szalejącego niżu demograficznego, kryzysu gospodarczego obniżającego kondycję finansową samorządów. Ci nauczyciele wiedzą, że zmiany są nieuchronne. Niestety  nikt nie korzysta z ich doświadczenia, nie pyta ich o zdanie, pomija się ich w dyskusji. Ale kto pytał o zdanie polskich  stoczniowców, gdy likwidowano stocznię lub górników, gdy prywatyzowano kopalnie? Prawa ekonomii były bezwzględne. W takiej sytuacji nieważny staje się człowiek.  Mamy wrażenie, że w dyskusji o zmianach w systemie edukacji nikt nie myśli o uczniu, a już zupełnie nikt o nauczycielu. Stanowisko nauczycieli przedstawiane jest społeczeństwu jako niekończący się szereg żądań dotyczących poprawy płac  i warunków pracy. Nikt tak naprawdę nie wierzy, że nauczyciel jest w stanie dojrzeć przed swoją gażą dobro ucznia i wydolność systemu edukacji. Sądzimy, że niezdemoralizowanych nauczycieli pozostało na tyle dużo, że ich głos mógłby być w całej dyskusji najbardziej istotny. Podstawowym warunkiem efektywnej debaty musiałby być niestety odpowiedni dobór jej uczestników. Nie powinni oni reprezentować interesów związków zawodowych, kadry kierowniczej szkół, organów samorządowych, jednostek nadzorujących. Za to powinni reprezentować zwykłą codzienność  belfrów pracujących bezpośrednio  z uczniami w zwykłych rejonowych szkołach publicznych. Dotychczas o  interesach oświaty dyskutują przedstawiciele wspomnianych kręgów, czyli walczą o interesy grupy w grupie. W ocenie przeciętnego nauczyciela Karta Nauczyciela, ustawa o systemie edukacji to akty prawne tylko dla uprzywilejowanych. Przeciętny belfer, szczególnie ten, który już doświadczył walki o swój etat wie, że wolałby być zatrudniony na podstawie Kodeksu  Pracy i nie będzie do upadłego walczył o obronę Karty Nauczyciela. I tak pracuje ponad 40 godzin w tygodniu i potrafi to udowodnić. Tyle tylko że nie musiałby wysłuchiwać od całego społeczeństwa, że jest nierobem i darmozjadem. Niestety tylko nauczyciela można zwalniać na zwolnieniu lekarskim, tylko nauczyciel musi jeździć na urlop w najdroższym okresie, tylko nauczyciel nie  może jechać na pogrzeb bliskiej mu osoby czy wziąć dnia urlopu na załatwienie ważnej sprawy urzędowej. Bo obowiązuje go Karta Nauczyciela!!! Tylko nauczyciel w przypadku  niejasności prawnych, ma problem ze znalezieniem prawnika, który jest zorientowany w tym zawiłym dokumencie i potrafi go interpretować. Komu więc  tak naprawdę potrzebna jest Karta Nauczyciela? Takich grup jest kilka. Należą do nich związki zawodowe, dla których jest ona pośrednio gwarantem dużej liczby członków. Ograniczenie ilości nauczycieli w szkołach ograniczy ich liczbę. Władze związków świetnie zdają sobie sprawę, że nauczyciele są w stanie pracować przy tablicy dłużej niż osiemnaście godzin w tygodniu. Większość nauczycieli pracuje bowiem na kilku etatach, co dla związków nie jest tajemnicą. Kolejną grupą, która nie obejdzie się bez Karty Nauczyciela jest w każdej szkole grupa nauczycieli korzystających ze względów dyrekcji. Otrzymują oni nadgodziny i dzięki temu nie muszą pracować w kilku szkołach. Ci w obronie Karty są w stanie zrobić wiele. Zatem walka o zniesienie Karty Nauczyciela jest fikcją. Szkoda czasu na coś, co nieuchronne. Ponadto wydaje nam się skrajną hipokryzją walka o utrzymanie ustaw, które i tak na każdym kroku nie są przestrzegane, a na ich łamanie istnieje ciche przyzwolenie organów nadzorujących i władz samorządowych. Na przykład, choć dopiero o tym się dyskutuje, już dziś dyrektorzy bezprawnie nie udzielają nauczycielom urlopów zdrowotnych. Nauczyciel w takim wypadku może jedynie odwołać się do sądu pracy, bo przełożeni dyrektora nabierają wody w usta. No ale wtedy nie mają co liczyć na etat.  O co więc należy tak naprawdę walczyć? Proponujemy zauważyć  wreszcie zjawiska w oświacie, które napawają prawdziwym przerażeniem kręgi nauczycieli.

Reforma pani Hall dała nieograniczoną władzę dyrektorom szkół publicznych, którzy nie są właściwie monitorowani,  najważniejsze dla nich jest, aby skutecznie obniżać jakość pracy szkoły, co gwarantuje realizację założeń samorządu terytorialnego, a w efekcie likwidację placówki i przejęcie  jej przez prywatny podmiot. Nie jest przecież tajemnicą, że wysokość dodatku motywacyjnego dla dyrektora zależy od jego stopnia służalczości wobec przełożonych. Z takich działań w gronie pedagogicznym największą, czysto materialną korzyść w różnych formach,  ma oczywiście dyrekcja oraz nauczyciele krążący po jej orbicie. Dyrektor, który zdaniem samorządowców powinien uzyskać prawo  do pełnej kontroli całego 40 godzinnego czasu pracy nauczycieli i decydowania, czy nauczyciel po lekcjach może iść do domu, skrzętnie to wykorzysta.  Wkrótce okaże się, że niektórzy z nauczycieli spędzają w szkole 40 godzin, a część tylko 18. Przyczyni się to do  dalszego konfliktowania grona i oczywiście pogorszenia jakości pracy. Przesłanką do zbudowania takiego wniosku jest  realizacja w szkołach tzw.  godzin Hallówek. Niestety tylko niektórych nauczycieli dyrektorzy uczciwie z nich rozliczają, tych nieustosunkowanych. Pozostali, np. funkcyjni członkowie związków zawodowych w czasie tych godzin biegną już do innej szkoły, aby dorobić lub mają płatne nadgodziny, wystarczy, że prawidłowo prowadzą dokumentację. Dyrektor jest ślepy, daje im przyzwolenie. Szarak takich szans nie ma. W zamian funkcyjni zawsze staną po stronie dyrektora, nie nauczyciela. Tak samo jest z godzinami nauczania indywidualnego. Tylko nieliczni mogą mieć zajęcia z  trzema uczniami jednocześnie i brać za to trzy wynagrodzenia. Reszta musi milczeć i uczciwie tyrać. Bezkarność dyrektorów stała się przyczyną nasilającego się mobbingu w szkołach. Taka rzeczywistość w naturalny sposób  eliminuje właściwą realizację systemu wychowawczego i procesu dydaktycznego.

Po drugie, przyznanie głównie samorządom prawa do podejmowania wszystkich decyzji w sprawie oświaty doprowadzi do masowej zagłady placówek publicznych. Nikt nie będzie zwracał uwagi na dobro uczniów, szczególnie tych, których nie stać na szkołę prywatną, różna też będzie jakość kształcenia. Skoro już dziś organy państwowe i samorządowe nie są w stanie zapanować nad jednorodnością poziomu nauczania w szkolnictwie państwowym, nie będą ani trochę mogły zapanować nad nim, gdy szkolnictwo będzie  w całości sprywatyzowane. Samorządy będą także ograniczać zdobywanie wyższych stopni awansu zawodowego, a nauczyciele dyplomowani nie będą zatrudniani lub stracą pracę na rzecz stażystów, co zresztą już ma miejsce. Zwalania się za zgodą władz oświatowych nauczycieli dyplomowanych z 30 letnim stażem pracy, osiągnięciami i nienaganną drogą zawodową, pozostawiając nauczycieli niższych stopniem, z krótszym stażem i bez osiągnięć, za to bardziej uległych wobec dyktatu dyrektorów. Podmioty przejmujące szkoły to nikt przypadkowy. To najczęściej ci, którzy mają wielkie szanse przejąć budynki szkół za bezcen,  a u których obecni decydenci znajdą swoje korzyści.

Jesteśmy za komercjalizacją szkół, jesteśmy za zniesieniem Karty Nauczyciela. Głównie jednak jesteśmy za tym, aby  w naszym kraju o zatrudnieniu nauczyciela, jego pozycji w szkole i statusie społecznym decydowali rodzice, a więc pośrednio także uczniowie!!! Bez obawy stwierdzamy, że wówczas byłaby i stosowna liczba szkół nie  obciążająca zbytnio wydatkami samorządowych budżetów i byłby stosowny poziom nauczania. Tylko taka selekcja doprowadzi do pozostawienia właściwych  nauczycieli na właściwym miejscu. Powiem więcej, żaden belfer z powołania, który pracuje grubo ponad 40 godzin  w tygodniu, nie boi się takich zmian. Uczniowie, choć często chętnie unikają obowiązków, doskonale wiedzą, którzy nauczyciele szanują swoją pracę, a dzięki temu i ich, którzy są wymagający, którzy poświęcają im każdą wolną chwilę. Młodzież nie da omamić się nieuczciwości. Niestety takie kryteria oceny pracy, które opierałyby się na opinii rodzica i ucznia są u nas, w szkolnictwie publicznym, nie do pomyślenia, gdyż straciliby pracę wszyscy dyrektorzy bezwzględnie realizujący politykę samorządów, ich dworzanie, aparatczycy związkowi i tym podobni. Tymczasem na oczach rodziców i uczniów są zwalniani najlepsi nauczyciele. Jakakolwiek ich obrona staje się niemym krzykiem. Czy ktoś wreszcie go usłyszy? Szkoda, że w wielkiej trosce o stan polskiej oświaty nagłaśnianej ciągle przez media nikt nie dostrzega takich zjawisk. A zaręczamy, nie są one jednostkowe tak bardzo, że ktoś, kto pokusiłby się o ich zbadanie , mocno by się zdziwił. Dlatego  należy przypuszczać, że zmiany w szkołach zastaną w nich w większości słabych nauczycieli, za to odpowiednio ustosunkowanych. Czy o takie zmiany rzeczywiście chodzi społeczeństwu?  Czy nie wylejemy dziecka z kąpielą?

                                                             

PIOTR PACEWICZ "Z TAKIM PENSUM SZKOŁA ZGINIE" - OBRONA CZY ATAK

  Gazeta Wyborcza w dniu 18 września opublikowała artykuł Piotra Pacewicza pt. Z takim pensum szkoła zginie, który bardzo mnie zainteresował, gdyż w pierwszych zdaniach dowiedziałam się, że autor nikogo tak nie lubi i nie szanuje jak właśnie nauczycieli. Uff, nareszcie! Nareszcie ktoś przeciwstawi się zwykłej medialnej nagonce na mnie i moich zawodowych pobratymców. Rzeczywiście pan Pacewicz odnosi się się z kolei do tekstu Artura Grabka z Rzeczpospolitej i nawet przeprasza za niesprawiedliwość jego opinii na temat nauczycieli. Gdy dotarłam do końca artykułu, moje początkowe wrażenie zupełnie wygasło, a tekst zdał się jakoś przewrotnie popierać opinie pana Grabka z Rzeczpospolitej.

IV Kongres Kobiet

Jestem kobietą. W tym względzie nie mam żadnych wątpliwości. Nie tylko czuję się kobietą, ale i realizuję się jako kobieta. Pracuję, mam rodzinę, wychowałam dzieci, dobrze wychowałam. Mam prawo tak sądzić, ponieważ są one dorosłe i realizują się dziś w roli pracownika, męża, rodzica. Ponieważ, jak wspomniałam, czuję się kobietą, Kongres Kobiet wzbudził moje zainteresowanie. Doczekałam się wnuczek, niewątpliwie też kobiet, więc dobrze jest wiedzieć, co im los przyniesie w dziedzinie edukacji.

Pani Minister Edukacji, Krystyna Szumilas stwierdziła podczas swojego wystąpienia: "Nowa szkoła, o jakiej marzymy, to szkoła która przygotowuje nie tylko do rynku pracy, do dorosłego życia, ale także uczy budowania postaw. Nie przygotujemy młodego człowieka do życia, jeśli nie nauczymy go myślenia, zadawania pytań, wyciągania wniosków." No cóż, muszę się zgodzić z tym stwierdzeniem. Jest to prawda znana od wieków. Nic odkrywczego. Szkoła powinna uczyć myślenia. Dziś nie robi tego z pewnością. Większość nauczycieli, w mojej ocenie, skrzętnie pomija taką funkcję szkoły lub w ogóle nie widzi takiej potrzeby. Slogany, slogany, slogany. Slogany powtarzane rodzicom, od kiedy sięgam pamięcią. W tej wypowiedzi zaniepokoiło mnie stwierdzenie, że "uczy budowania postaw". Niby nic takiego. Budowałam postawy moich dzieci od chwili ich urodzenia. Dobrze wiedziałam, jaki cel chcę osiągnąć i do czego dążę. Czy Pani Minister zna cel, do którego dąży? Co właściwie jest celem budowania postaw? Jaką postawę ma prezentować dziecko u kresu procesu edukacji szkolnej? Pani minister, mam prawo wiedzieć, na realizację jakich postaw zostaną wyedukowane moje wnuczki. Ich rodzice wiedzą dziś, co chcą osiągnąć, tak jak ja wiedziałam to podczas wychowywania moich dzieci. Dziś wszyscy chcemy wiedzieć, co popsuje szkoła, by móc to jak najszybciej naprawić. Co szkoła zrobi wbrew woli rodziców w kwestii realizacji postaw? Czy zapyta ich o zdanie? Czy nie macie wrażenia,  że to już kiedyś było.

Polscy nauczyciele-lenie i nieroby- nagonka trwa nadal.

Nagonka na nauczycieli trwa w mediach od dłuższego czasu. Osiągnie wkrótce punkt kulminacyjny. Cóż, był czas na służbę zdrowia, a teraz padło ponownie na oświatę. Nagonka jednoczy społeczeństwo, usuwa na dalszy plan problemy gospodarcze. Wszyscy skrupulatnie liczą pieniądze wypłacane belfrom i ich czas pracy. Niektórzy nauczyciele usiłują się bronić, jednak większość milczy. Stały etat, świadczenia socjalne, pierwszego pewna wypłata, czegóż chcieć więcej. Nawet mniej narzekają, mniej mówią o trudnej pracy, zapewne nie chcą nasilać agresji społeczeństwa. Sytuacja dla wszystkich korzystna. Prasa z upodobaniem przytacza badania nad rzeczywistym czasem pracy nauczycieli i usiłuje udowodnić, że jest on najkrótszy w Europie.Jednym słowem wszyscy potępiają leniwych i gnuśnych pedagogów. Czekają z utęsknieniem, aż wreszcie ktoś zrobi z nimi porządek. Może skończy się eldorado dla oświaty! Taka sytuacja powtarza się rok rocznie, mniej więcej o tej samej porze roku. Zaczynam się przyzwyczajać i rozumieć istotę rzeczy.

Po pierwsze brak pieniędzy w budżecie. Największe oszczędności dotyczyły zawsze oświaty i służby zdrowia. Jak społeczeństwo uwierzy, że nauczyciele to nieroby,  nie będzie protestować, gdy stracą pracę. Rozjuszeni rodzice nie powiedzą nic nawet wówczas, gdy efektem zwolnień będą jeszcze bardziej liczne  klasy.

Gdy wreszcie zmniejszy się ilość nauczycieli, można będzie wydłużyć ich czas pracy. Niech nie biorą pieniędzy za cztery godziny pracy dziennie. Znowu nikt nie zauważy, że zmęczony nauczyciel jest gorszym nauczycielem. Gorzej uczy, brak mu kreatywności, mniej czasu poświęca na własną edukację i przygotowanie do zajęć. Znowu ze stratą dla uczniów i ich rodziców. Oni najpierw osiągną zadowolenie, rozwaga przyjdzie później.

Rządowi łatwiej krzyczeć, że nauczyciele to nieroby niż wprowadzić dla nich ośmiogodzinny dzień pracy. Powód jest prosty. Nikt w Polsce nie jest w stanie zapewnić w szkołach warunków do pracy wszystkim nauczycielom. W domach korzystają z własnych książek, prywatnych komputerów, skanerów i ksera. Skąd to wszystko wziąć w szkole. Nikt tego nie zapewni. Skąd wziąć miejsce do pracy dla piećdziesięcioosobowego grona w każdej szkole. Po lekcjach trzeba znaleźć biurko do pracy i sprzęt komputerowy. W pokoju nauczycielskim nie można rozłożyć zeszytu. Tak jest ciasno. Osobom pracującym osiem godzin  przysługuje także przerwa w pracy i miejsce, gdzie można zjeść posiłek. W szkole to jeden czajnik i mały stoliczek,  gdzie pięćdziesiąt osób parzy sobie kawę. Nikt nie mówi, że nauczyciele w krajach europejskich mają do dyspozycji w szkole nie tylko miejsce do pracy, ale i pokoje wypoczynkowe.W Polsce nauczyciele po czterech lekcjach wędrują do domu pracować dalej. Nie ma ich w szkole, więc można wszystkim powiedzieć, że się lenią.   Teraz wszystko jasne. Łatwo narzekać na nauczycieli, nie trzeba wówczas niczego im zapewniać. Moim zdaniem nagonka na nauczycieli to wielka prowokacja, która ma usprawiedliwić wszystkie zaniechania rządu w dziedzinie edukacji. Nie usprawiedliwiam nauczycieli. Wiem, że są tacy, którzy pracują tylko  cztery godziny dziennie. Są jednak też tacy, którzy pracują dużo, dużo więcej. Tak jak we wszystkich zawodach są lepsi i gorsi. Nie należy nigdy oceniać wszystkich tą samą miarą i nieważne, czy to nauczyciel, lekarz czy sprzedawca. Siła nagonki na określoną grupę zawodową jest miarą nieudolności działań politycznych. Nagonka na nauczycieli nadal trwa i nasila się z każdym dniem, działania rządu w celu poprawy systemu edukacji są więc oczywiste.

"Dziecko szczęścia"- art.Grzegorza Lewickiego, WPROST NR 37 - moje refleksje

Autor artykułu podaje sześć istotnych w  wychowaniu dziecka  zasad: "ABC mamy i taty". Stosowanie ich w procesie wychowania powinno skutkować ukształtowaniu w przyszłości człowieka w pełni szczęśliwego. Ten "mini poradnik" zawiera jasny i prosty przekaz kierowany do rodziców. Tylko sześć zasad, oczywistych i podstawowych. Sądzę jednak, ze każda z nich wywoła w rodzicach frustrację. Powód jest prosty. By wychować szczęśliwe dziecko, trzeba być szczęśliwym rodzicem.